out: anca geldim nen üzerime gelmeyin. zaten site gidipi gidip geliyor.

Out: ve yine ilahi göz
--
Reiatsu dalgası bittiğinde arkasına dönüp teğmenine baktı. Neyse ki önemli bir şeyi yoktu, en azından fiziksel olarak. Bu patlama Meiki için bile yeterince korkunçtu. Eğer bu Meiki’nin ilk gelişi olsaydı şimdiye dönmek için yalvarıyor olurdu. Güçlü bir çocuk diye düşündü. Elini omzuna hafifçe vurdu onu avutur gibi, aslında amacı daha çok toparlanmasını sağlamaktı. Sonra yeniden ışığın geldiği yöne döndü. Olanları anlamaya çalışıyordu, bu birçok Hollowdan yayılan bir reiatsu olmalıydı. Ya da belki, bir Espada olabilir miydi? Bu kadar güçlü… Eğer öyle ise sonraki savaşın kaderi burada değişebilirdi. Hayır, yalnızca sonraki savaşın değil, tüm Hueco Mundo’nun, Seireitei ve Rukongai’nin ki, az bulunmuş olduğu yaşayanların dünyasının durumu da değişebilirdi ve en önemlisi kendi kaderini de belirleyecekti.

Etrafa göz attı, bu patlamadan etkilenen başka şeylere. Bazı boyutları Meiki’den bile ufak olan Hollowlar çıldırmış gibi kendilerini sarsıp duruyorlardı. Tabii bu boyuttayken zararsızlardı fazlasıyla. Yine de birkaç metre ötesini görmek imkansızdı. Gözlerinin bu yetersizliğini anladığı zaman daha iyisini yapmak için, bakmadan görmeye, reiatsulari sezinlemeye çalıştı. Yayılmış olan büyük reiatsu patlaması işini güçleştirmişti şimdiye kadar. Etraftan gelen dalgaları bozmuştu, ancak şimdi dinmişti. Yani artık daha berrak bir şekilde bakmadan görebiliyordu. Sezdiği değişik reiatsular aklini karıştırmaya yetmişti bile. Kendileri dışında ortamda iki, hayır, belki de üç farklı Shinigami reiatsusu vardı. Bu kadar dar bir alanda nasıl olmuştu da önceden fark edememişti? Olamaz, aslında hepsi patlamadan sonra yaklaşmışlardı. Bu düşünce ona daha mantıklı geliyordu en azından. Yaklaşıyor olma düşüncesi onu korkuttu. Kim buradaydı ki? Kendisi baştaichou’du. Hueco Mundo’ya kim gelmiş olabilirdi ki ondan habersiz? En başından beri yalnız olması gerekiyordu ya, daha çok kişinin varliği onlar daha görmeden Meiki’yi rahatsız etmeye yetmişti. Teğmenine dönmeden ona konuştu. “Mitsuide, senden benimle gelmeni isteyemem. Bu noktadan sonrası çok daha tehlikeli olabilir” Eğer tahminlerindeki gibi oradaki bir Espadaysa… Teğmenini başından savılmış hissetmesini istemiyordu. “Sadece burada kal. Eğer ihtiyacım olursa seni bulurum.” Burada kal ve kendine dikkat et, diye geçirdi içinden. Ona döndü ve her zamanki gülümsemesini gösterdi. “Sana güveniyorum.” Dedi ve houhou ile yanından ayrıldı. Takip etmesini istemediği için hızlı gidiyordu, az da olsa havada kalan hafif kumlar suratına çarpıyordu. Neyin peşinde olduğunu, neyi aradığını bilmediği bir biçimde ilerlerken arkasında bıraktığı teğmenini düşünüyordu. Yaklaşan Reiatsulardan birinin az önce teğmenini bıraktığı yere doğru ilerlediğini hissettiğinde onun başının çaresine bakacak kadar güçlenmiş olması gerektiğini duydu iç sesinden. Çünkü kimse yeterince güçlü olamazdı. Güçsüzlük… Acaba kendisi az sonra karşılaşacağı rakip için yeterince güçlü müydü? Acaba rakibi bu reiatsuyu yaratacak kadar ve Meiki’ye dövüşmeye yetecek kadar daha da önemlisi teğmenini arkasında bırakmasına neden olacak kadar güçlü müydü? Elbette güç bir savaşı kazanmak için önemli olan tek şey değildi; yine de bu nu önemsiz kalmaya yetmiyordu şu lanet dünyada. Houhou ile ilerlemeye devam ediyordu, kum taneleri ayaklarının altından kayıyordu. Eğimli bir alana geldiğini fark ettiğinde neredeyse gelmiş olduğunu anladı, patlamanın merkezine. Tek eliyle katanasinin kabzasının bulunduğu yeri kontrol etti, derin bir nefes aldı, kumlu ve ölüm kokan havayı içine çekti.

Son söylediği yalan değildi, ona güveniyordu. Güvenmediği kişi kendisiydi.

Out: kısa ve kötü oldu. Siz birbirinizle karşılaşın savaşın falan filan .-. Bir iki tur geçsin sonrasında yazarım. Zaten tatilde bitti.

Kendime geldiğimde yerde oturuyordum. Taicho'nun yaklaştığını duymuştum ve benimle konuşuyordu. “Mitsuide, senden benimle gelmeni isteyemem. Bu noktadan sonrası çok daha tehlikeli olabilir”. Tehlike... Dürüst olmak gerekirse o reatsu'yu hissettiğim an korkmuştum,kımıldayamamıştım. Ama artık korkmuyordum. "Ben bir korkak değilim." diye çıkışacaktım ama kaptan devam etti. “Sadece burada kal. Eğer ihtiyacım olursa seni bulurum.”
. Sonra durdum korkak değilim belki ama güçsüzdüm. Bunu inkar edemezdim. Gitseydim ne yapabilecektim ki az önceki güç gösteresi bile bana korkuyu tattırmıştı. Bu yüzden hiçbir şey demeden kabul ettim kalmayı. Taichou ise elki beni rahatlatmak nedeiyle yaptı bilemiyordum ama “Sana güveniyorum.” dedi. Bu sözler biraz da olsa rahatlamamı sağlamıştı. Bu yüzden fark edebilmiştim. 3 farklı shinigami reatsusu. Arkamı döndüğümde taicho'nun çoktan gittiğini fark ettim. Zorda olsa ayağa kalkabilecek gücü buldum kendimde...

İçimdeki umudun büyüdüğünü hissediyordum. Benim bir amacım vardı bunu gerçekleştirmeden ölmeyecektim böyle söz vermiştim kendime. Adımlarımı sağlamlaştırdıktan sonra koşmaya başladım. Bana en yakın reatsu'ya doğru koşmaya. Bu reatsular kime aitti bilmiyordum. Ama taichou'da bunlardan habersiz gibiydi. Eğer So-Taichou'nun bilmediği bir shinigami buradaysa pekte hayırlı bir şey değildi bu. Adımlarımı sıklaştırdım... Reatsu'yu daha yakından hissedebiliyordum. Nedense bu reatsu bana pekte yabancı gelmiyordu.

Adımlarımı azalttım. Oldukça boş bir mekandaydım. Etraf bomboştu. Bu beyazlığı bölen iki şey vardı. Biri ben diğeri ise koca kum birikintisinin tepesinde oturan shinigamiydi. Bir an duraksadım. Oldukça şaşırmıştım Hueco Mundo'nun karanlığı içinde oldukça nostaljik bir yüzü görmüştüm. Onu oldukça iyi hatırlıyordum. 58.Bölgede sırt sırta çarpıştık. 10. Takım fuku taichou'su Hitsuomi Toumaki. Kızıl gözleri beyazlığın içinde parıldıyordu. Onun bir süre önce kayıp olduğunu duymuştum. 10.Takım'ı büyük bir umutsuzluk kaplamıştı. Bütün bunlar olurken onu iyice görebileceğim bir mesafeye gelmiştim. Göz göze geldik işte o zaman gördüm gözlerindeki o yalnızlık ve kaybolmuşluğu... Suyun tadını unutmuş, tıpkı buranın havası gibi kurumuş dudaklarımı ıslattım, boğazımı temizledim. Yüzümde hafif bir gülümseme ile "Aah.. ahh... Bende kim bu tanıdık yüz diyordum demek sendin ha?"...

Out: Biraz saçma bitirdim ve birazda kısa yaptım aksiyon çabuk başlasın diye...

''Ruhumda hissettiğim bu şey korku mu? Hayır! Olamaz! Daha öncede bununla karşılaşmıştım. Yavaş yavaş gözlerim kararıyor. Az önceki iki shinigamiden biri gitti bile. Diğeri ise başka birine doğru yöneldi sanki. Yeni bir savaş mı? Shinigamiler arasında hemde. Kolum iyice hissizleşti. Sanırım bu naçizane bedenim daha fazla katlanamayacak bu acıya.'' Kitsune'nin aklındaki derin düşünceler beynini yiyip bitiriyordu. Fakat git gide tüm vücudunun kontrolünü kaybediyordu. Birkaç saniye sonra yere yığıldı ve kapkara bir boyutta gözlerini açmıştı. Bir ses işitti uzaklardan. Fakat bu ses git gide yaklaşıyordu. Bu ses Shingetsu'ya aitti. Uzaktan bir ışık Kitsune'ye doğru yaklaşıyordu. Bu bir çıkış yolu muydu? ''Hayır! Bu bir çıkış yolu değil. Bu bir Gatsuga.'' Gatsuga Kitsune'yi vurmuştu ve Kitsune birden yere yığılmıştı. Hueco Mundo'daki bedeni ise uyanmıştı. Kıpkırmızı gözler ile tabi ki Kitsune bedenini kontrol edemiyordu. Fakat bedenini kontrol eden şey neydi? Arkasında ki reiatsuya doğru hızla hareket etti ve birkaç saniye sonra önünde belirdi. ''Ölmek için hazırlan genç shinigami!'' dedi. Kılıcına dokundu ve onu kınından çıkartarak havaya kaldırdı. Bir an kılıcını hızlıca savurdu ve ''GATSUGAAA!'' diye haykırdı. Bu karşısındaki bayan shinigami'nin sonu olabilirdi...

OUT: Zaten bugün biticek diye kısa yazdım....

Burası kaç aydır ilk burada olmama rağmen ilk defa bu kadar hareketli bir hal almıştı. Shinigamiler, reiatsu patlamaları ve elbette bunların getirdiği kaos ve savaşlar… Karşımda buran bu 4 shinigamiye bakınca kendimi her geçen saniye onlardan daha da uzak hissediyorum. Belki onlarla bir geçmişim var belki yok şu an onu bilemeyeceğim ama bildiğim tek bir şey var, ben artık onlardan biri değilim… belki de benim için en iyisi burada kalmaktır, burada Hueco Mundo’da yeni bir hayata başlayabilirim, hem pek de zor olacağını sanmıyorum ne de olsa eski hayatım hakkında en ufak bir fikrim yok. Evet, bunu yapmalıyım, benim için en iyisi bu olur, çünkü şu an hiçbir yere bağlı değilim. Benim için en iyisi bir gezgin olup hayallerimi süsleyen o yeşil saçlı bayanı aramak olabilir. Hem kaç aydır ortalarda yoktum ve kimse de beni almaya buraya gelmedi demek ki pek de önemsenen biri değilim.

Ben bunları düşünürken etraf hareketlenmeye başlamıştı bile. Aralarında en güçlü reiatsuya sahip olan kişi hızlı bir shunpo ile uzaklaşıyordu, evet güçlüydü ama buranın yabancısıydı. Buranın içinde barındırmakta olduğu hainliklerin farkında olmadan burada böyle dolaşmamalıydı. Gücü ve zekasını onu bu sefer kurtarmaya yetmeye bilirdi, onun şu an en çok ihtiyacı olan şey Hueco Mundo yu avucunun içi gibi bilen biriydi. Bu bendim! Belki de ona yardım etmeliydim, buranın en küçük ayrıntısını biliyordum çünkü hafızam sıfırlandıktan sonra buranın ayrıntılarını saklamak için baya bir boş yerim olmuştu. O shinigamiye daha uzun yaşaması için yardım etmeliydim. Şu an yaptığı şey sadece bir tuzağa balıklama dalmaktı. Yavaşça ayağa kalktım üstümdeki kum tanelerini elimin tersiyle silkeledikten sonra kafama sarmış olduğum şalı çıkartıp her zamankisi gibi boynuma doladım. Artık hazırdım…. Bunca aylık bu lanet yerde yaşamanın verdiği bilgileri kullanmaya hazırdım. Tam shunpomla o shinigamiye yetişmek için adımımı atıcaktım ki karşımda biri belirdi. Bu onun yanında takılan diğer shinigamiydi. Neden onla gitmemişti? O mu istememişti acaba? Yoksa gidemeyecek kadar korka mıydı? Yavaşça ona doğru yürümeye başladım yüzümü görmüş olacak ki benle konuşmaya başladı. "Aah.. ahh... Bende kim bu tanıdık yüz diyordum demek sendin ha?" dedi rahatlamış bir ses tonuyla. Demek beni tanıyordu, acaba ben onu tanıyor muydum? Ya da daha önemlisi şu an durup diğer shinigaminin ölmesine izin verecek kadar önemli biri miydi benim için? Ama artık bir önemi yoktu hepsi eşitti benim için, hiçbiri hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Bu adamında onla iki çift laf etmeden beni bırakacakmış gibi bir hali yoktu. Bana seslendiğinden beri yüzümdeki hiçbir kasımı hareket ettirmemiştim, umursamaz ve boş bakışlarımla ona bakmaya devam ediyordum. Diğer shinigami ile takılırken onun shunposunu görmüştüm hızlı değildi. bu yüzden bana hala o aptal gülümsemesiyle bakmaya devam ederken shunpomu kullandım. Zanpaktoumu kınından çıkardım ve tam aramızda birkaç santim kala durdum. Zanpaktoum şu an boğazındaydı. Zanpaktoumun soğuklunu tenin de hissettiğini biliyordum ve yavaşça dudaklarımı sol kulağına yaklaştırdım ve fısıldayarak konuşmaya başladım. “Senin kim olduğun hakkında en ufak bir fikrim yok ve bunu öğrenmek gibi bir niyetimde yok. Zaten öyle bilinmesi gereken muhteşem birine de benzemiyorsun. Eğer daha demin yanından ayrılan shinigaminin biraz daha uzun süre hayatta kalmasını istiyorsan kenara çekil yoksa…” dedim ve konuşmama bir ara verdim bu sırada zanpaktoumu biraz bastırıp boynunda çok ince ama kan akıtacak büyüklükte bir yara açtım ve konuşmaya devam ettim “bundan daha fazlasına şahit olmak zorunda kalacaksın.” Dedim. Suratımda bunu söylerken çarpık bir gülümseme oluştu. Geçmişimden geriye kalan sayılı şeylerden biride buydu zaten ona milyonlarca anlam yükleyebildiğim çarpık gülümsemem…

Out: Ben shunpo attığımı hatırlamıyorum ki O.o

out: ilk geldiğinizde shunpou ile takılmamışmıydınız kısa süreliğine

Out: Hayır ben hiç shunpo atmadım .-.

out: boşver gene de aynı şeyi yapıcam yani

Out: Ben yazamayabilrim gençler. Gökçe yazdiktan sonra turu döndürün eğer yazabiliyorsaniz .-. Ben bir tur arkadan katilirim artik.

OUT:ben yazıyorum bekleyiiiin

Elimde kılıç bekliyordu. Kum fırtınası dindiği için etrafı daha rahat görüryordu. Karşısında duran kişiye bir kez daha baktı. Bayaz saçlı uzun boylu ve mavi gözlü bir erkekti. Görünüş olarak hiç de fena sayılmazdı. Hemen kırık bir maske bulmak için bakındı ancak bulamadı. Belki de tehlikeli değildir diye düşündü. Derin bir nefes aldı. Ama hemen rahatlıyamazdı henüz gerçekten dost muydu yoksa düşman mı olduğunu bilmiyordu? Ne yapacağını bilmeden elinde kılıçla öyle durdu. Beklemek sinirlerini bozmaya başlamıştı. Ne yapıyordu bu adam neden hiçbir şey söylemiyordu. Amacı saldırmak mıydı yoksa yardım etmek mi? Tam arkasını dönüp gitme kararı almayı düşünüyordu ki bu adamın yere yığıldığını fark etti. Beyaz kumların içinde yere yığılmıştı. Neler oluyordu? Ne yapacağını bilemeden gene olduğu yerde kaldı. Belki de yardım çağırmalıydı. Evet kidoyu kullanarak etraftaki diğer shinigamilerle haberleşebilirdi. İsteksizce mırıldanarak elindeki kılıca daha sıkı sarıldı. İçinde bir korku oluşmuştu. Ürperdi ve boğazındaki tükürük birikintisini yuttu. Nesin sen diye düşündü içinden. Kimsin? O sırada yere yığılı bedenin yavaşça kalmakta olduğunu gördü. Kendinden emin ve yavaş attığı adımlar gerçekçi değildi kuklayı andırıyordu. Sanki karşında duran adamın vücudu usta bir kuklacı tarafından yönetiliyor gibiydi. Ürpertici. Bütün tüylerinin ürperdiğini hissetti ve daha çok gerildi. Artık emindi. Karşısında duran adam her kimse kesinlikle düşmandı ve ona saldırmayı düşünüyordu. Bu düşünceler içinde arkasında karşısındaki adam birden önünde belirdi. O sinirli gözlerini daha net görebiliyordu. Ama gözlerinde bir farklılık vardı. Onu ilk gördüğünde gözlerinin mavi olduğuna yemin edebilirdi şimdi ise gözleri kırmızıydı. Gözlerinin rengi mi değişmişti. Ama nasıl? Neyse gözlerinin rengi çok da önemli değildi asıl önemli olan hızıydı. Ne kadar da hızlı diye düşündü. Sanırım benden daha hızlı olabilir. Gelir gelmez de
_Ölmek için hazırlan shinigami dedi kendinden emin ve sinirli bir ses tonuyla ardından da
_GATSUGAAA diye haykırdı. Bu sefer hızlı olmalıydı çünkü saldırı güçlüye benziyordu ve yaralanmayı bile göze alamazdı. Şu anda ona saldırmayı düşünemezdi tek yapabileceği savunmaydı.
_Bakudō No. 39 Enkosen! Diyerek haykırdı. Bu kendini korumada az da olsa ona yardımcı olmuşta ama saldırının gücünden yine da savrulmuştu. Gene beyaz kuma sert bir şekilde düşerek acı ve sinirden haykırdı. Bu karşısında duran shinigami bozması yaratıktan nefret etmeye başlamıştı. Ayrıca kılıç kullanımından hala shinigami olabileceğini düşünüyordu. Bir shinigaminin ona saldırmış olması içindeki nefreti arttırdı. Artık korku hissetmiyordu tek hissettiği sinir ve öldürme isteğiydi. Hızlıca ayağa kalkarak
_Hadou No.88 Hiryugekizokushintenraiho! Diye haykırdı.
_ Bundan kurtul da görelim dedi sinirle. Sonra da tekrar saldırı pozisyonuna geri döndü. İçinden bir ses ki,do saldırısını küçümseyeceğini söylüyordu ama bu küçümsenecek bir saldırı değildi. Çıkan şimşeklere bakarak rakibinin ne kadar yara alacağını düşündü ve son saldırıyı savuştururken bileğinde oluşan yaraya dikkatlice baktı. Umarım benden daha çok yara alırsın yoksa seninle daha çok uğraşırım dedi içinden.
Out2: ktunnelden açtığın için renklendirme yapamadım k.bakmayın

Out : [color:2cb1=***] "" şeklinde idi sanırım ki -buda yaza kadar son rplerdi .-. tabii kendi aranızda yapabilirsiniz hala

Out: ya biz burda yazalım kağan ece gelcek yaza kadar bitti diye bir şey yok ki

Out: Gomen bu aralar pek bir girmiyordum "ğ" yok u.u Ayrı rp yapabiliriz ama bu başlığa devam edemeyiz sanırsam .-.

.-. ben bekliyorum. bu başlik yaza kadar açik durur isteyen devamlar felen